niech Pan raz jeszcze przejrzy, jaka gorąca dysputa rozgorzała na naszym portalu. A teraz niech Pan pomyśli o sali wykładowej przy ul. Koszarowej, z której korzystają studenci filozofii i socjologii. Nie trzeba Panu tłumaczyć, jakie bogactwo światopoglądowe buzuje w studenckich sercach i głowach. I teraz niech Pan wyobrazi sobie godzinę "0", od której począwszy każdy może wywiesić swój własny symbol we wspomnianej sali wykładowej (przypominam, że centralnie nad tablicą zmieści się ich ograniczona ilość).

obawiam się Panie Marku, że nie poszłoby tak łatwo. Można znaleźć co najmniej kilka pomysłów, które obróciłyby całą Pańską ideę w jej przeciwieństwo, a zapewniam Pana, że licealiści i studenci są pomysłowi. załóżmy na przykład, że ktoś mieniący się katolikiem korzystając ze swojego prawa, powiesiłby krzyż w miejscu, które inni katolicy (w tym również Pan) uznaliby za niegodne. I co wtedy? Kazałby Pan ten krzyż zdejmować?

myślę, że kretynów także trzeba brać pod uwagę, przynajmniej po to, aby im nie ułatwiać czynienia kretynizmów. abstrahując od tego, co kto wyznaje - jedno nie ulega wątpliwości: gdy dyskusja schodzi w stronę religii, rzeczowe argumenty przestają się liczyć. Po co mieszać w to szkołę? Czy naprawdę edukacja ma służyć temu, aby uczniowie spierali się, czyj symbol ma wisieć niżej, czyj wyżej i który obok którego? Jasne, to ważne, żeby uczyć się wzajemnego szacunku, ale są chyba na to lepsze sposoby.

(...) gdy dyskusja schodzi w stronę religii, rzeczowe argumenty przestają się liczyć.

Przecież ktoś rzucił hasło: przestrzeń publiczna. I szkoła taką niewątpliwie jest!

Przecież ktoś rzucił hasło: przestrzeń publiczna. I szkoła taką niewątpliwie jest!

Może sobie być czymkolwiek. Ważne jest to, czego od niej oczekujemy i czemu mają służyć nasze decyzje. Nie chodzi chyba o to, aby szkolne ściany zamieniły się w międzyreligijne pole bitwy. Proszę rozważyć różne opcje: zakłada Pan zapewne, że do krzyża dołączy półksiężyc i może gwiazda Dawida. Ale co jeśli ktoś zawiesi nad nimi portret Che Guevary? Albo totemicznego fallusa jakiegoś indiańskiego szczepu? Albo - niech będzie ten wyświechtany przykład - odwrócony krzyż? Niech się Pan zastanowi, do jakiego finału to prowadzi.

to zależy które (:.

Szanowny Panie! Jeśli ktoś coś uważa za istotne, to naprawdę nic nam do tego. Oczywiście w granicach prawa!

myślę, że przemawiają przez Pana pobożne życzenia. Chaos, jaki by się rozpętał, przynajmniej na pewien czas skutecznie sparaliżowałby podstawowe zadania szkoły. Zresztą niektóre symbole obrażają uczucia religijne innych: o ile mi wiadomo większość chrześcijan-protestantów uważa wizerunki świętych (w tym także Jezusa konającego na krzyżu) za sprzeczne z bożym prawem. Wie Pan, jestem zdania, że należy unikać sytuacji konfliktogennych, zwłaszcza, jeśli mogą być w nie wciągnięte osoby, które nie mają ochoty w nich uczestniczyć.

Za to "spór o kolejność zależeć może również od... kierunku pisania" mam u Ciebie klawiaturę :)

Tłumaczę: nic nam do tego!

no brawo! chce Pan zasiać ziarno niezgody, a potem pozbyć się odpowiedzialności (: nieładnie! (...)

Całą przedłużającą się dyskusję przecięła mama - świadek Jehowy. - Nam wasze krzyże nie przeszkadzają, skończcie tę dyskusję, jestem za powieszeniem w klasach krzyży.

Zapewniam Pana, że większość wspólnot wyznaniowych poważnie traktuje siebie swoje symbole! I zapewniam, na pewno są odpowiedzialni!

swoją drogą nie zastanawia Pana, dlaczego na dolnoslazacy.pl nie ma symbolu krzyża? Wszakże Tomasz Styś, zadeklarowany katolik, mógłby zamieścić na portalu symbol swojej wiary, zwłaszcza, że to jego prywatny portal. Czy ten brak oznacza, że Tomasz to wojujący ateista? Jeśli dobrze odgaduję powody, które naszym czcigodnym gospodarzem kierowały, to są to te same przyczyny, dla których w miejscach publicznych nie powinny wisieć żadne symbole religijne.

Ja też jestem katolik,

tego akurat się domyśliłem. Powiem Panu więcej, doskonale rozumiem katolików w ich buncie przeciwko neutralności przestrzeni publicznej. Jest to przejaw typowy dla przedstawicieli chylących się ku upadkowi imperiów. Podobnie mają Francuzi, którzy nie mogą przyjąć do wiadomości, że ich język nie jest już powszechnie rozumiany w Europie.