Sierpień 2010 upłynął pod znakiem licznych wojen i wojenek.

Pierwsza wojna - o Krzyż. Poległ z jego powodu Pan Prezydent. Po prostu nie potrafił zadbać o swój warsztat pracy. Zatem pojawia się pytanie czy potrafi zadbać o Polskę?

Druga wojna - o Pomnik. „Wypyszczeni” obrotowi dziennikarze co i rusz bredzą coś o Pomniku na Powązkach zapominając, że takie lokalizacje wymusili na Polakach zaborcy, którzy jedynie w takich miejscach i w takich okolicznościach pozwalali Polakom na okazywanie uczuć patriotycznych. Pikanterii całej sytuacji dodaje fakt, że podobno rajcy warszawscy nie zgodzą się itp. itd. Zaiste to polska norma, że prezydent miasta – nawet stołecznego – zostaje Prezydentem RP. ot, zwykła codzienność.

Trzecia wojna – o PiS. A tak naprawdę wojna tradycjonalistów z modernistami, których proszę nie mylić z modernizatorami. Otóż każdy z Polaków chce zmodernizowania naszej Ojczyzny i doprowadzenia jest stanu do normalności krajów Zachodniej Europy. Ale nie od dzisiaj wiadomo, że w Polsce – kraju blisko 35 milionowym trudno o jednomyślność. Co innego, gdy mowa o wspólnym przeżywaniu - przekonaliśmy się o tym w kwietniu 2010 roku na Krakowskim Przedmieściu. Od lat głoszę tezę, że polska scena polityczna – jeśli ma być wyrazicielem poglądów znacznej większości Polaków – musi „posiadać” co najmniej 6 podmiotów politycznych. Trzy z nich reprezentujące poglądy modernistyczne, i trzy – tradycjonalistyczne. Uważam, że dwupartyjny model anglosaski jest obcy polskiej kulturze politycznej. Dzisiejsze kłopoty PiS biorą się z utraty zdolności koalicyjnej w wyniku „wycięcia” potencjalnych koalicjantów. Brak LPR i Samoobrony zmusił wielu wyborców tych ugrupowań do dokonywania wyborów, który oni sobie po prostu nie życzą. I zapewne dlatego zostają w domu... List Marka Migalskiego, aczkolwiek jak najbardziej celowy, jest niestety oparty na błędnej przesłance, tj. PiS-ie jako polskiej partii republikańskiej (PPR). Abstrahując od fatalnego skrótu model ten nie odpowiada na pytanie o losy PSL, któremu los przystawek z lat 2001-2003 zupełnie nie odpowiada...

Czwarta wojna – o zdrowy rozsądek. Z niepokojem śledzę losy Śródmiejskiej Trasy Południowej. To, z czym możemy zapoznać się tutaj rodzi pytanie o to, czy autorzy tej koncepcji przeanalizowali „problem ulicy Kazimierza Wielkiego” oraz czy w ogóle rozumieją problem „spieszonego” mieszkańca w mieście. Bo to, że doskonale wczuwają się w trudne losy kierowców samochodów osobowych to ponad wszelką miarę udowodnili !
Osobną kwestią jest sposób prowadzenia komunikacji zbiorowej. Czy dogmatem planistycznym MUSI być obowiązek prowadzenia linii tramwajowej w osi trasy szybszego ruchu samochodowego? Przykład obwodnicy północnej dowodzi, że nie! Dlatego też z przerażeniem czekam na skutki realizacji krótkiego odcinka Tramwaju Plus na ul. Milenijnej – przecież spokojnie można było wpuścić torowisko do Parku Zachodniego tuż przy murze Cmentarza... Czy Państwo Projektanci kiedykolwiek przechodzi po pasach na skrzyżowaniach z silnymi lewoskrętami? To zaiste trzeba być aniołem, aby na takim skrzyżowaniu nie przekląć projektantów. Co dziwniejsze, większość obecnych autorów, to młodzi, wykształceni, którzy niejedno w świecie widzieli. I jakoś dziwnym jest to, że nie zauważyli likwidacji lewoskrętów... Nie zauważyli również tendencji do zakopywania linii tramwajowych, a nie ulic samochodowych. Nie zauważyli również tendencji do prowadzenie linii komunikacji zbiorowej po bocznych uliczkach... Zatem proponuję – mając już zrealizowane torowisko tramwajowe na ulicy Piaskowej wyburzyć po obu stronach co nieco, oczywiście dokładając przy okazji kilka tuneli. Wszak jeden tunel pod pl. Społecznym to za mało na tak dynamicznie rozwijającą komunikację zbiorową metropolię.

Piąta wojna – o Sierpień 1980 – przed nami...